غر غر

دلم يه چيز خوب ميخواد. يه چيز متحول كننده ي خوب. يه چيزي كه شايد بزرگ هم نباشه و دهن پركن و سرو صدا كن. اتفاقا يه چيز اينطوري اصن دلم نميخواد. يه چيزي ميخوام كه حالمو خوب كنه به مدت طولاني. يه اتفاق خوب. مث يه كتاب خوب. ازون كتابايي كه برداري ديگه نشه بذاريش زمين. مث زورباي يوناني كه سال اول دانشگاه دوره كارشناسي خوندم و زندگيمو عوض كرد.حال خوبش هنوز باهامه. يا مث خداحافظ گاري كوپر كه بعد از خوندنش هنوز روم نشده رمان جديديو شروع كنم. اين روزا همه رمان روسي ميخونن و تبليغ ميكنن ولي من نميتونم با ادبيات روسي كنار بيام. ادبيات آلمان، يونان و فرانسه و امريكاي شمالي رو خيلي بيشتر دوست دارم. چيكار كنم خب؟ اينطوريم ديگه. ولي اينقدر همه برادران كارامازوف، كارامازوفو آنا كارنينا كارنينا و اينا ميكنن آدم احساس خر بودن بهش دست ميده كه اينا رو نميتونه بخونه.

يا مثلا يه چيز دكوري خوب كه هي نگاهش كنم روحيه مو عوض كنه.نظم بده به زندگيم. يا نميدونم يه آدم جديد يه گروه جديد . مث يه گروه تلگرامي كه چند ماه پيش استادم معرفي كرد و نميدونم چرا اينقدر تاثير روم گذاشت. يا مث يه كلاسي كه يهو دوباره رفتم ثبت نام بعد از چنند سال و حالمو تغيير داد براي مدتي. يا يه فيلم خوب.

از اواسط ماه رمضون يه سري تغييرات خانوادگي و شخصي داشتم كه نميگم بد بوده ولي كمي نگران كننده بوده و اضطراب آور و گاهي هم در مورد اطرافيان خبرهاي بدي شنيدم البته. يه سري تغييرات، يه سري پشيمونيها، يه سري خبراي بد..... . دلم يه چيز خوب ميخواد كه حالمو بهتر كنه، حالمو جا بياره از اين رخوت و تنبلي دربيام. لعنت به تابستون به خدا تو پاييز هر اتفاق بدي هم بيافته باز اين هواي ابري، باد پاييزي، بارون، اميد به بارون حال آدمو بهتر ميكنه. لعنت به تابستون كه هر اتفاق خوبي رو هم بي مزه جلوه ميده.