داستان این روزها

"در دوران حمله مغولها به ایران, زندگی از زمین کنده شد و به آسمان ها رفت" و " به همین جهت است که بزرگترین شعرای شعر عارفانه مثل مولانا در این زمان ظهور می کنند"

این جملاتی است (نقل به مضمون) که از ترم اول دوره کارشناسی (حدود سیزده سال پیش) از استاد جامعه شناسی مان (دکتر رجبی) به یادم مانده است و در واقع در جانم نشسته است.

این روزها تمام سعیم را می کنم که چنین دیدی پیدا کنم. دیدی از بالا به امور. این طرز نگاه تحمل اتفاقات و فجایع پشت سر هم را برایم آسانتر می کند و باعث می شود دوام بیاورم. اما کار سختی است که زندگی ات را از زمین بکنی و به آسمان ها ببری. ترک عادات چندین ساله و اضطرابهایی که مختص دنیاست.

تازگیها دوستی کتابی معرفی کرده به نام " دارندگی در بسندگی است" در خصوص زندگی هنری دیوید ثورو که پیشترها در حد مطالعه سردستی در سایتها چیزهایی راجع به او شنیده بودم و کنجکاو بودم بیشتر بدانم که پیشنهاد کتاب سر بزنگاه رسید. راجع به کتاب خواهم نوشت.