فراموشی

باید فراموش کرد. بدون فراموشی نمی توان زندگی کرد. آدم فراموش می کند. درگیر زندگی روزمره می شود و فراموش می کند. مرگ ، مهاجرت ، تغییر شغل تمامی اینها اگر با فراموشی همراه نباشد آدم را می پوساند, مچاله می کند.آدم ها را فراموش نمی کنیم البته اما رنج دوریشان را فراموش می کنیم یا شاید عادت می کنیم. اما سخت ترین نوع فراموشی آن است که اجباری باشد. که دور نباشی و مجبور باشی نبینی اش. دور نباشی و باید که فراموشش کنی. شاید هر روز ببینی اش و باید یادت برود. باید آنچه در دل داری را فراموش کنی. سر دلت کلاه بگذاری. اجبار بیرونی نباشد مرگ نباشد اما باید در دلت بکشیش.هجرتی درکار نباشد اما مجبور باشی از دلت بیرونش کنی. هر روزز ببینی اش بشنوی اش اما.... نبینی اش و نشنوی اش .

آدم فراموش می کند. درگیر زندگی روزمره می شود و فراموش می کند. اما اگر او قسمتی از زندگی روزمره ات باشد..... این سخت ترین نوع فراموشی است.